W języku angielskim tryb łączący, zwany też participle, jest elementem gramatyki, umożliwiającym tworzenie złożonych struktur zdaniowych. W tym artykule przyjrzymy się różnym rodzajom tej struktury gramatycznej – od teraźniejszego przez przeszły po doskonały – oraz zgłębimy wyjątki, które nieco komplikują jego stosowanie. Ale bez obaw! Wszystko Wam dokładnie wyjaśnimy, żeby żadna forma trybu łączącego Was nie zaskoczyła.
Czym jest tryb łączący w języku angielskim?
Tryb łączący, czyli subjunctive mood, w języku angielskim, to specjalna forma gramatyczna używana do wyrażania życzeń, rad, poleceń, niepewności czy sytuacji hipotetycznych. Nie jest to forma czasu, ale raczej sposób, w którym czasownik jest używany, aby przekazać te niuanse.
W trybie łączącym używa się czasownika w formie podstawowej bez dodatkowych końcówek, co różni go od innych trybów, takich jak tryb oznajmujący. Ten tryb jest często stosowany po wyrażeniach sugerujących konieczność, radę lub życzenie.
Jakie są rodzaje trybu łączącego?
Istnieją trzy główne rodzaje trybów łączących w angielskim: present participle, past participle oraz present perfect participle. Każdy z nich pełni różnorodne funkcje w zdaniu, wpływając na czas, aspekt, czy strukturę zdania, a ich właściwe użycie pozwala na tworzenie złożonych i bogatych w treść wypowiedzi.
![](https://www.novakid.pl/blog/wp-content/uploads/2024/02/novakid-parent-with-phone.png)
Tryb łączący teraźniejszy (present participle)
Używany do wyrażania życzeń, rad, żądań czy konieczności. Czasownik w tym trubie występuje w formie podstawowej (bez końcówki -s w trzeciej osobie liczby pojedynczej). Przykłady:
- It is vital that he be told immediately. – (Jest istotne, aby go natychmiast poinformować.)
- The doctor recommends that she stay home for a few days. – (Lekarz zaleca, aby została w domu przez kilka dni.)
- We suggest that you take this medicine twice a day. – (Sugerujemy, żebyś brał ten lek dwa razy dziennie.)
Tryb łączący przeszły (past participle)
Często stosowany w warunkowych zdaniach mówiących o sytuacjach hipotetycznych lub nierealnych. Jest to forma przeszła czasownika, np. were zamiast was.
- If I were you, I would not do this. – (Gdybym był tobą, nie zrobiłbym tego.)
- I wish it were easier to explain. – (Chciałbym, żeby to było łatwiejsze do wytłumaczenia.)
- If he were here, he could help us. – (Gdyby on był tutaj, mógłby nam pomóc.)
Tryb łączący doskonały (present perfect participle)
Używany do mówienia o hipotetycznych sytuacjach, które miałyby miejsce w przeszłości. Forma ta wykorzystuje pomocniczy czasownik „have” wraz z past participle głównego czasownika.
- Had I known about the problem, I would have solved it. – (Gdybym wiedział o problemie, rozwiązałbym go.)
- Had she been aware of the consequences, she might have acted differently. – (Gdyby była świadoma konsekwencji, mogła by postąpić inaczej.)
- Had they arrived earlier, they could have caught the train. – (Gdyby przyjechali wcześniej, mogli by zdążyć na pociąg.)
Wyjątki od zasad trybu łączącego
W tej sekcji przyjrzymy się bliżej trzem obszarom, które często przynoszą wyjątki od standardowych reguł trybu łączącego: czasownikom nieregularnym, czasownikom modalnym, oraz konstrukcjom bezosobowym. Każdy z tych elementów wprowadza unikalne niuanse do zrozumienia i praktycznego użycia angielskiego w mowie i piśmie.
Czasowniki nieregularne
Czasowniki nieregularne wprowadzają wyjątki do zasad trybu łączącego, głównie ze względu na ich odmienne formy przeszłe i uczestniczące (past participle), które są kluczowe przy konstruowaniu zdaniach w trybie łączącym. Na przykład, w zdaniach warunkowych i życzeniach, gdzie często stosuje się past subjunctive, nieregularne czasowniki mogą wykazywać nietypowe zachowania. Zamiast standardowego „was”, stosuje się „were” dla wszystkich osób, co jest wyjątkiem wynikającym z nieregularnej natury niektórych czasowników. Dlatego znajomość nieregularnych form czasowników jest niezbędna, aby poprawnie formułować wypowiedzi w trybie łączącym.
Czasowniki modalne
Czasowniki modalne w języku angielskim, takie jak „should”, „could”, „might”, wprowadzają wyjątki w trybie łączącym, szczególnie w kontekście formalnych życzeń, sugestii, czy rad. Na przykład, w formalnych wypowiedziach używane są w formie podstawowej bez dodatkowej końcówki 's’ nawet dla trzeciej osoby liczby pojedynczej, co jest odstępstwem od typowych zasad koniugacji. Ponadto, konstrukcje z czasownikami modalnymi w trybie łączącym często pomijają „would” dla bardziej bezpośredniego wyrażenia rad i sugestii. Na przykład,
„It is essential that she see a doctor” zamiast „It is essential that she should see a doctor”, co pokazuje unikalne zastosowanie czasowników modalnych w trybie łączącym.
Konstrukcje bezosobowe
Konstrukcje bezosobowe w kontekście trybu łączącego angielskiego również wprowadzają wyjątki do standardowych reguł koniugacji. Typowe są zdania zaczynające się od „it is” lub „it was”, po których używa się trybu łączącego do wyrażenia sugestii, potrzeby, czy możliwości. Na przykład:
„It is essential that he be present” czy „It was necessary that she attend the meeting”. W tych konstrukcjach bezosobowych, czasownik główny występuje w formie bazowej, co jest nietypowe dla większości innych konstrukcji zdaniowych w języku angielskim.
Mamy nadzieję, że ten artykuł wyjaśnił Ci wszelkie zawiłości związane z Subjunctive. Jednak pamiętaj, że teoria nie zastąpi codziennych ćwiczeń i praktyki. Jeśli chcesz, aby Twoje dziecko rozwijało się pod okiem wykwalifikowanego lektora, to zapisz je do szkoły językowej Novakid. Oferujemy zajęcia dla dzieci od 4. do 12. roku życia, co sprawia, że prowadzenie lekcji z języka angielskiego dla początkujących to nasza specjalność! Umów się na bezpłatną lekcję próbną i zobacz, jak wyglądają nasze zajęcia.